Kartki z podróży : maja 2009

W odwiedzinach u Mistrza Moneta

Za oknami szybkiego, podmiejskiego pociągu krajobraz przesuwa się, ot taki kalejdoskop współczesnych widoczków. Wiosenna, soczysta zieleń litościwie skrywa wszelkie niedoskonałości. Po dwóch dżdżystych dniach spędzonych w paryskich muzeach wreszcie świeci słońce. Czas na wycieczkę za miasto. Jedziemy z wizytą.

Wedle oficjalnego przekazu, Monet podróżując pociągiem, zachwyciwszy się widokiem zza okna, wysiadł i impulsywnie zakupił grunt w Giverny. A ja sądzę, że był już tak dojrzałym mężczyzną i wrażliwym artystą, że to nie był przypadek ani impuls, lecz wyśnione miejsce, które zlokalizował na mapie. Każdy z nas miewa sny w których znajdujemy się w nieistniejących miejscach, które są jakoś znajome. Mamy wrażenie, że już tam byliśmy, że wiemy co znajdziemy za zamkniętymi drzwiami, za kolejnym zakrętem. Sny uporczywie powracające. Czasami pełne tęsknoty, symboliki a czasem straszne. Szczęśliwi ci, którzy odnajdą lub odtworzą te wyśnione miejsca na ziemi.

Wolę wierzyć, że Mistrzowi przyśnił się ogród pełen kwiatów i dzieci. Taką rzeczywistość chciał kreować. Był najlepszym ogrodnikiem wśród malarzy i największym malarzem wśród ogrodników. Stworzył miejsce magiczne.

Można a nawet należałoby je odwiedzić. Można usiąść na ogrodowej ławeczce i napawać się widokami i zapachami pieczołowicie odtworzonymi przez Fundację jego imienia. Rzadko który twórca ma przywilej dzielenia się z przyszłymi pokoleniami wrażeniami nie tylko za pośrednictwem artystycznego przekazu ale też atmosfery autentycznego miejsca. Jako odbiorcy pragniemy nie tylko doznawać wzruszeń ale zrozumieć zamysł ich powstania. Ogród Mistrza przenosi nas w czasie. Otwiera zieloną bramę, za którą słychać śmiech rozbieganych dzieci, gdakanie kur w przydomowym gospodarstwie, brzęczenie pszczół i szum wiatru wśród opadłych liści. Siłą tego miejsca jest autentyczność i nieskrępowana atmosfera nie mająca wiele wspólnego z muzealnym obrządkiem. Jak ktoś bardzo chce, to może oczywiście zakupić w dawnej pracowni przerobionej na sklepik dowolne gadżety z reprodukcjami najsłynniejszych obrazów. Ja najchętniej zabrałabym uwięziony w szklanej fiolce zapach różanych krzewów, rozgrzanych majowym słońcem.

Warto poszwędać się po maleńkim Giverny. Pokontemplować kilka starych domów skrytych za kamiennymi murami, zarośnięte ogrody, romantyczne uliczki. My wspięliśmy się z Piotrem na okoliczne wzgórza. Zalegliśmy w wysokiej trawie i tam błogo uczciliśmy pamięć Mistrza. Zebrane na łące kwiatki położyłam na Jego grobie znajdującym się przy miejscowym kościółku. Gdy wracaliśmy do autobusu, z rozświetlonego wzgórza pełnego maków schodziła kobieta z dzieckiem. Nie miała kapelusza ani parasolki ale to była ta sama impresja, którą wiek temu unieśmiertelnił Monet.